:: บันทึกการเดินทาง :: .

เราเปลี่ยนแปลงอยู่ทุกวัน
บางอย่างอาจจะเปลี่ยนแปลงน้อย บางอย่างก็มาก
อยู่ที่ว่าเราสังเกตเห็นมันรึเปล่า

บางครั้งการเปลี่ยนแปลงเป็นสิ่งที่เราเลือกเอง แต่บางครั้งก็ไม่...
แต่สิ่งที่เราทำได้อยู่เสมอคือ ทำใจและยอมรับมัน
ถึงจะไม่ชอบ เพราะสาเหตุหลายๆ อย่าง...
แต่เราก็ยังไม่ได้ลองเข้าไปสัมผัสการเปลี่ยนแปลงนั้นนี่นา แล้วจะรู้ได้ยังไงว่าไม่ดีใช่มั๊ยล่ะคะ

ที่พูดถึงการเปลี่ยนแปลงมาสองครั้งสองครานี่ก็เพราะว่าตอนนี้รู้แล้วล่ะค่ะว่าจันทร์หน้าจะต้องย้ายไปอยู่ที่ไหน แล้วที่นั่นก็ไม่มีเพื่อนๆ geo มาอยู่ด้วย ก็เลยรู้สึกวังเวงยังไงชอบกล มันคงเป็นจุดเริ่มต้นของการต้องเปลีี่ยนแปลงแล้วล่ะมั๊ง ไหนจะต้องไปเรียนภาษาโดดเดี่ยวอยู่เมืองนอกเมืองนาอีก ... รู้สึกไม่อยากทำมันเลย ไม่กล้ายังไงก็ไม่รู้สิคะ

อืมมม สุดท้ายก็.... LOVE LAVENDER ค่ะ ... รอ Friday มานาน 1 ปีเต็มๆ กับสามเพลงแนวๆ แต่ปีนี้ไม่ได้ไปแนวที่ Fat Fest 9 แต่ว่าก็ไปจับจอง CD มาได้จากร้าน B2S อดได้ลายเซ็นต์ไปตามระเบียบค่ะ ไม่เป็นไรๆ ขออุดหนุนผลงานพี่ๆ และเป็นแฟนคลับอย่างลับๆ อย่างงี้ก็พอใจแล้วค่ะ ไม่อยากอยู่ใกล้เกินไป เดี๋ยวพี่ๆ จะรู้ตัวเนอะ ^^ 

แต่ละคนก็คงจะต้องมีช่วงเวลาที่ต้องเปลี่ยนแปลง

ตอนนี้เรากำลังจะเปลี่ยนแปลงเหมือนกัน หลังจากการพรีเซนต์วันศุกร์นี้จบลง เราต้องเปลี่ยนตำแหน่งงาน ต้องแยกย้ายจากเพื่อนๆ ในกลุ่มแล้วสินะ T^T ชีวิตที่ขำๆ ไปแต่ละวัน จะต้องจริงจังแล้วก็รับผิดชอบมากขึ้นไปเรื่อยๆ แล้วสินะเนี่ยะ

แต่ก็ ไฟโตะๆ คงต้องยอมรับการเปลี่ยนแปลง 

การเปลี่ยนแปลงไม่ได้แย่ตลอดซักหน่อย อย่างน้อยเราก็มีการเปลี่ยนแปลงหลายๆ อย่างที่ผ่านมาที่ทำให้เราโชคดีอย่างวันนี้

ตอนนี้รู้สึกเหมือนเป็นน็อตตัวเล็กๆ ที่หมุนอยู่ในเครื่องจักรขนาดใหญ่ยังไงไม่รู้สิ เป็นน็อตที่ทำงานไม่ค่อยเต็มประสิทธิภาพซะด้วยสินะเนี่ยะ

ช่วงนี้ตัวน็อตตัวนี้ทำงานหนักกว่าปกติ เพราะจะต้องเตรียมตัวพรีเซนต์โปรเจคเปิดตัวของเด็กใหม่ ซึ่งอันที่จริงเรื่องความรู้น่ะก็ห่วงบ้างเล็กน้อย แต่ที่ห่วงสุดๆ คือเรื่องภาษาอังกฤษ ที่ไม่รู้จะสื่อสารกับ boss รู้เรื่องรึเปล่า แต่ก็อย่าพึ่งเบื่อนะคะคุณ boss เดี๋ยวหนูจะพยายามให้เต็มที่เลยค่ะ

การทำงานกับการเรียนน่ะเหรอ... เราว่าตอนทำงานมันสบายกว่า แต่รับผิดชอบสูงกว่านะ ไม่รู้ว่าจะมีสอบ Final ตอนไหนบ้าง ต้องพร้อมเสมอๆ เลย ... ตอนนี้ก็เลยอยากกลับไปเป็นเด็กจัง จะได้ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรเยอะแยะขนาดนี้ รู้สึกยังไม่ค่อยพร้อมเท่าไหร่ที่จะต้องโตเป็นผู้ใหญ่ เป็นคนทำงาน การวางแผนอนาคตชีวิต ...

โดยเฉพาะเรื่องนี้แหละ อนาคตของชีวิตเนี่ยะ มันมีหลายเรื่องที่คนเอ๋อๆ อย่างเราจะต้องเรียนรู้มากมาย เรื่องที่ไม่เคยจะรู้มาก่อนหลายๆ เรื่อง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการคิดภาษี การลดหย่อนภาษี สหกรณ์บริษัท กองทุน RMF LTF การทำประกันชีวิต ... ทำไมชีวิตของคนที่กำลังจะเป็นผู้ใหญ่มันถึงดูวุ่นวายขนาดนี้นะ เรื่องพวกนี้มันถึงเวลาแล้วเหรอที่เราจะต้องรู้ เฮ่อ... ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ ว่าจะต้องรู้เรื่องพวกนี้ทั้งหมด

ดาบสองคมของการมีเงินเดือนสูงๆ ก็คือต้องเสียภาษีสูงๆ ด้วยเหมือนกัน แล้วก็ยังมีเรื่องที่ให้ต้องลำบากใจอีกหลายๆ เรื่อง ต้องคอยรับโทรศัพท์จากคนแปลกหน้าที่ชวนไปลงทุนอะไรแปลกๆ และคำลงท้ายที่บอกว่า "ไม่รบกวนงานประจำ" คือว่าแค่นี้งานก็มีให้ทำเต็มมือจนรับไม่ไหวแล้วค่ะ แล้วเราก็ไม่คิดว่าจะทำงานพวกเฟรนชายส์นี่ได้รุ่งหรอก ไม่อยากไปง้อใครต่อใครให้มาเป็น down line ของเรา รู้สึกว่ามันเสียศักดิ์ศรียังไงก็ไม่รู้ อีกอย่างบางคนที่เคยรู้สึกดีด้วยก็อาจจะตัดขาดกันไปเลยก็ได้

ชีวิตของเราตอนนี้อยากไปเที่ยวกับครอบครัวให้เยอะๆ อยากไปเที่ยวฝรั่งเศสกะญี่ปุ่น อยากถ่ายรูปสวยๆ แต่ที่สำคัญคือจะมีโอกาสได้ทำสิ่งเหล่านี้รึเปล่านะ^^

มีน้องอยู่คนนึงที่ภาควิชา เป็นคนที่เรียบร้อยมาก น่ารักมาก ใจดีมาก และนิสัยดีมากๆ

วันนึงน้องต้องเผชิญกับโรคที่ยังหาสาเหตุไม่ได้ และต้องจากเราไป

ทำให้เราได้รู้ว่า คนเราถ้าเป็นคนดี ถึงจะจากโลกนี้ไป ทุกคนก็ยังระลึกถึง นึกถึง อยู่เสมอ

เราเห็นผู้คนหลากหลาย ทั้งอาจารย์และเพื่อนๆ พี่ๆ ร้องไห้กันไม่หยุดเพราะคิดถึงน้อง

เจอเหตุการณ์แบบนี้เข้าไป ทำให้รู้อะไรหลายๆ อย่าง ...
ดิ้นรนไปทำไม อยู่อย่างพอเพียงนั่นแหละคือความสุขที่แท้จริง
ชีวิตที่เหลืออยู่ต่อจากนี้ พยายามให้ถึงที่สุด ทำเรื่องที่อยากทำ ก่อนที่จะต้องลาจากโลกนี้ไป

R.I.P ค่ะ น้องซี น้องที่น่ารักเสมอในใจของพี่คนนี้

ไม่มีสักครั้ง ที่ใจของฉันจะลืมภาพเธอ ไม่เคยสักครั้ง.... ฟังเพลงพี่ตรัยที่ไรก็ทำเอาเหงาทุกที เพลงไหนๆ ก็ดูจะโดนใจทุกเพลง คิดถึงจัง